Is This the Most Chaotic, Political, and Wholesome Indie Film of 2024? ‘Endless Cookie’ Review
2024'ün En Karışık, En Siyasi ve En Özgünlük Dolu Bağımsız Filmi Bu mu? ‘Endless Cookie’ İncelemesi
Yani ‘Endless Cookie’, tamamen farklı dünyalardan gelen iki üvey kardeşle başlıyor — biri Toronto’dan beyaz bir sanatçı, diğeri uzak bir İlk Milletler topluluğundan yerli bir adam — birlikte animasyon filmi yapmak için bir hibe alıyorlar. Başta sıradan bir bağımsız film hikâyesi gibi geliyor, değil mi? Ama film üç dakika içinde mantığı devre dışı bırakıyor: konuşan duvarlar, fındık şeklinde köpekler, haritada devasa bir uyuyan yüz, başı soğan olan bir eşiyle.
Bu, psikedelik, el çizimi bir karmaşa — ve bunu en yüksek bir iltifat olarak söylüyorum. Film, bilinç akımı tarzında ama aniden tuvaletlerden yapılan bir şehrin reklamı gibi abartılı yan dallara sapar. Ama sonunda, kendinizi gerçekten gürültülü, kaotik ama sıcak bir aileye aitmiş gibi hissediyorsunuz. Gerekirse siyasi oluyor — yerleştirilmiş okuldan gelen ürkütücü hikâyelerle — ama acıyı sıcaklığın önüne geçirmiyor.
Animasyon tarzı sadece tuhaf değil — aynı zamanda siyasi bir bildiridir. Gerçekçiliği reddederek, çocukça bir görünüme yönelmek, tarihsel olarak Yerli sesleri dışlayan Batılı sinematik normlara karşı bir direniştir. Her bir fındık-köpekle kareyi sömürüden arındırıyor.
Bu, Ralph Bakshi ve Don Hertzfeldt’in ruhsal halefinderidir — teknik mükemmeliyetten çok ham duyguyu önemseyen, kuralları bozan el yapımı animasyon geleneğinin bir devamıdır. Bir İlk Milletler sanatçısı tarafından yapılması, bu hikâyeye yeni ve önemli bir boyut katar.
Siyasetle ya da derin analizle ilgilenmiyorum. Sadece fındık şeklindeki köpeklerin yer aldığı içerik istiyorum. Ürünlerini alırım. Yan dalını izlerim. Gerçekleştir bunu, Hollywood.
Bu, disiplinsizliğe dönüşecek kadar deneyseldir. Filmin net bir anlatı çizgisi benimsememesi, siyasi mesajını zayıflatıyor. Noktanı kimse anlamıyorsa, sinemayı nasıl sömürgecilikten arındırabilirsin?
Bütün mesajı kaçırıyorsunuz. Bu, anlatısal netlikle ilgili değil — duygusal gerçekle ilgili. Hikâyeleri çarpıtılan Yerli topluluklar için, bu doğrusal olmayan, kaotik form kendisi bir direniş ve iyileşme biçimidir.
Video oyunu parodisi sahneleri bana travma tartışmalarından daha fazla etki yaptı. Tüketimciliği eleştirmek için kaba animasyonun kullanılması çok nostaljik geliyor — tıpkı ‘Homestar Runner’ın büyüyüp siyasal olarak bilinçlenmesi gibi.
Niyetini takdir ediyorum ama yapı olmadan en radikal mesaj bile bir beyaz gürültüye dönüşür. İletişim imkânını sağlayan araçlardan vazgeçekerek geleneklere isyan edemezsin.