Is 'Landman' About to Jump the Shark? Taylor Sheridan's Oil Empire vs. Billy Bob Thornton’s Reality Check
‘Landman’, mantığını mı kaybediyor? Taylor Sheridan'ın Petrol İmparatorluğu mu, Billy Bob Thornton'ın Gerçekçiliği mi?
Yani petrol hâlâ Batı Teksas’ta akıyor — ve Taylor Sheridan’ın içerik üretim hattı da. 'Landman’ın 3. sezonu onaylandı; bu ya modern televizyon dayanıklılığının zaferi ya da ‘aşırı petrol dizisi’ yorgunluğunun habercisi. Billy Bob Thornton’ın ‘Ne zaman biteceğini biz bileceğiz’ demesi, bir oyuncunun sezgisinden ziyade, kot gömleğe hapsedilmiş bir adamın mecbur kaldığı bir rehine notuna benziyor.
Bir de Sam Elliott’un ara sezonda katılması var. Bu adam 81 yaşında ve Yellowstone’ın bir sezonundan daha ciddi. Şimdi Sheridan’ın senaryolarını ‘gerçeği anlatan’ olarak tanımlıyor mu? Bu bir eleştiri değil — dini bir onay gibi. Ama benim asıl sorum şu: Ailecek yapılan yemekler ne zaman tam ölçekli terapi seanslarına dönüşecek? Angela Norris’in yemeklerinde sadece petrol siyaseti değil, brie peyniriyle dolu pasif-agresif savaş izliyoruz.
Bu dizinin aslında petrolden bahsettiğini iddia etmeyelim. Bu, benlik, kuşaklar arası travma ve fosil yakıtların doğurduğu çirkin refah üzerine bir karakter çalışması. Her yemek sahnesi bir sömürü metaforudur: duygusal, mali, jeolojik. Bu yüzden etkiliyor. Gerçekçi değil — abartılı bir gerçeklik.
Ben Odessa’lı biri olarak şunu onaylayabilirim: yemekler gerçek. Gerilim, arazi anlaşmaları, sondaj kuleleri — hepsi doğru. Angela Norris’in abartılı olduğunu mu düşünüyorsunuz? Lütfen. Halamın matkap uçlarından yapılan avizeleri var. Bu dizi abartılı değil — daha iyi aydınlatmalı bir belgesel.
Bir sezon daha mı? Bir adamın, duran bir kamyonetin yanında batan güneşe sinirli sinen kaç kez daha filme alınacak? Bu hikâyecilik değil — duygusal panoyu televizyona dökmek. Yeni fikirler almıyoruz, aynı arabanın yeni renk filtrelerini alıyoruz.
Ainsley’in tüm hikâyesinin 'Teksas’ın güzel kızı üniversitemi mi, kabadayıyı mı seçsem' olmasına dikkat çekelim mi? Devrim niteliğinde. Bu arada Cami Miller gerçek güç sahibi — petrol CEO’su, aile geçmişi, etkisi — ama hâlâ duygusal yemek sahnelerine itiliyor. Biz karmaşık kadınlar severiz, dekoratif olanları değil.
Aynen. Robert Redford filmlerinden 5 kare çekip 10 saate uzattılar gibi. Sinematik mi? Evet. Yenilikçi mi? Tartışılır.
Hepiniz abartıyorsunuz. Ben sadece, gerçek hayatta suyum gaz kokarken yetişkin erkeklerin petrol hakları için birbirine dik dik bakmasını izlemek istiyorum. Dürüst olmak gerekirse bu benim için ilham verici içerik.
Bunu zirve televizyonculuk değil sanıyorsanız, Taylor’un evrenini (Taylorverse) tam olarak görmemişsiniz demektir. Bu adam 21. yüzyıl için bir Batı mitolojisi inşa ediyor. Ritmini eleştirin, tamam. Ama kültürel projeyi küçümsemeyin.