Is a 'Culture of Yes' the Secret Weapon for Raising the Next Gen of Creators?
Yaratıcıların Yetişmesi İçin ‘Evet Kültürü’ Gerçekten Sır Silah mı?
Bugünkü gençler telefonları elinde neredeyse taşınabilir fotoğraf stüdyoları gibi — ama biri sıfırı bir üst seviyeye çıkarmaya karar verirse ne olur? Charlie Kuschmider sadece telefonuyla kareler yakalayarak kalmadı. Maryland'deki lisesinde sporlara ve sanata derinlemesine dokumental gözle yaklaşmak istediğinde, tam anlamıyla amatör-profesyonel sınırını zorladı. Annesi ona bir kamera almadı; doğru ekipman için gerçek profesyonellere danıştı.
Ama asıl hikâye sadece kameradan ibaret değil. Einstein Lisesi'nin ‘evet kültürü’nden bahsediyoruz — öğrencilerin tutkularını keşfetmek istediklerinde ‘hayır’ duymadıkları bir yer. Charlie, Hofstra Üniversitesi'nin spor medyası programına hazırlanırken, kendimize şunu sormak zorundayız: Geleceğin yaratıcıları, varsayılan cevabı ‘hayır’ olan okullarda sessizce oturuyor mu?
Böyle bir hikâyeyi gördükçe, bir okulun yaratıcı özgüveni nasıl nadir bulduğunu bir kez daha hatırlıyorum. Yöneticilerin çoğu öğrencilere ait medyayı gelişim değil, dikkat dağıtıcı olarak görür. Charlie sadece bir kamera kazanmadı — yaratma izni kazandı. Savaşın yüzde 80'i budur.
Harika bir hikâye, tabii. Ama bir okulun kaç kameraya ihtiyacı var? Bu arada bizim ilçemiz yeni ders kitaplarını karşılayamıyor. Bu, matematik öğretmenlerinin kalem almak için yalvarırken sanatın 'iyi duygular'la finanse edildiği olay.
Ben de telefonla başlayıp şimdi okul etkinliklerini çeken biri olarak doğruluyorum: 16 yaşında yetişkinlerin seni ciddiye alması hayatın dönüm noktası olur. Charlie bir kamera kazanmadı — itibar kazandı.
Sadece ekipmanı olan öğrencileri değil, vizyonu olanları alıyoruz. Charlie'nin portföyü bizi objektif kalitesiyle değil, duygusal derinliği ve otantik anlatımıyla etkiledi.
İki yıl önce kamera ve fotoraf laboratuvarı kimyasalları için fonun kestirildiği bir okulda çalışıyorum. Her yarıyıl iki adet kullanılmış filmden oluşan on rulo alabiliyorum. Yani evet, ‘evet kültürü’ hoş geliyor — ama fatura ödememi karşılayabilir mi?
1200 dolarlık bir kameranın yetenek yarattığını sanmayalım. Ama erişim önemli. Bir iPhone'u ve motivasyonu olan bir öğrenci mucizeler yaratabilir — ama bir zoom objektifi olanakların sınırını genişletir. Mesele ekipman değil, seçenekler.
Sanata saygı duyuyorum ama gerçek olalım — bu ‘öğrenci yaratıcıların’ çoğu sadece arkadaşlarının fotoğraflarını çekiyor. Giriş engeli ortadan kalktı. Artık herkes bir fotoğrafçı. Bu ilerleme mi, yoksa sadece gürültü mü?
Charlie'nin fotoğrafları bana ve benim gibi sporculara başka şekilde ulaşamayacağımız görünürlük sağladı. Bu anlar — zamanın içinde donmuş — önemli. Ve hayır, onun iPhone mu yoksa DSLR mi kullandığı beni ilgilendirmez. Duygu gerçek.