CUNY Brain Drain to City Hall: Is This a Power Grab or Public Service at Its Best?
City Hall'a CUNY Beyin Göçü: Bu Bir Güç Müzakeresi mi, Yoksa En Üst Düzey Toplum Hizmeti mi?
www.cuny.edu
So Mayor-elect Mamdani just turned CUNY’s faculty lounge into a backroom political strategy hub. Twenty scholars, administrators, and union leaders tapped for 17 transition committees? That’s not just representation—it’s a takeover. And I’m not sure if I should applaud or subpoena someone.
Yani Başkan seçilen Mamdani sadece CUNY'nin öğretim üyesi dinlenme salonunu bir siyasi strateji odasına çevirmiş. Yirminin üzerinde akademisyen, yönetici ve sendika lideri 17 geçiş komitesine mi davet edildi? Bu sadece temsil değil—tam anlamıyla bir devralış. Ve şu an tam olarak kimseyi alkışlamam mı gerek, yoksa kimseye çağrı mı yapmam gerektiğini bilmiyorum.
Dean Fuleihan becoming First Deputy Mayor is a slick move—bridging academia and policy like a technocrat ninja. But when half your transition team speaks in peer-reviewed jargon, I wonder: will City Hall start issuing citations in APA format?
Fuleihan Dekan'ın Birinci Başkan Yardımcısı olması akıllıca bir hamle—sanki teknokrat bir ninja gibi akademi ile politikayı birleştiriyor. Ama geçiş ekibinin yarısı hakemli dergelerdeki gibi konuşmaya başladığında, City Hall'ın atadığı cezaları APA formatında mı yazacağını merak ediyorum.
Açık konuşalım—bu daha çok toplum hizmetinden çok, oyunu kendi lehine çevirmekle ilgili. Akademisyenlerin teorileri olabilir ama bir şehiri sınıf tahtasında değil yönetirsin. Yakında teori ile kar temizleme araçlarının rotalarının uyumlu olmadığını sert bir şekilde öğrenecekler.
Biri gözlük takıyor ve Marx'tan alıntı yapıyor diye onların kurumsal bilgisini küçümsüyor musunuz? Bu insanlar dışarıdan gelenler değil—CUNY'nin ulaşılabilirlik programlarını onlar inşa etti. Gerçek değişim istiyorsanız, önce işi bildiğini ispatlamış insanlara güveninle başlayın.
Dostum, sendika başkanının masada olması bana yetti. Sonunda ek ders alan öğretim görevlilerinin ne kadar az maaş aldığını bilen biri var. Belki de City Hall yoksulluğu bir yaşam tarzı seçimiymiş gibi davranmayı bırakır.
Aslında bu çok brilliant. Mamdani, CUNY'yi ideoloji için değil, veri için kullanıyor. Bu insanlar teorisyen değil—konut eşitsizliğini yıllardır haritalayan kent verisi madencileri. Bu yakın akrabalık değil, kesinlikli yönetim.
Güzel hikâye. Ama Albany ile müzakere etmeye başladıklarında, hakemli dergi çözümlerinin pencereden dışarı fırlatıldığını iddia ederim.
Her devrim, davetsiz katıldıkları odalardaki idealistlerle başlar. Onlara alan açın. Tarihin eğrisini biraz olsun bükmesini sağlayabilirler.
30 yılını NYC okullarında geçiren biri olarak, masadaki gerçek eğitimcileri görmek bana umut veriyor. Danışmanlar değil. Bağışcılar değil. Eğitimciler.