Colin Farrell Once Took 46 Takes to Deliver One Line — And It Was on His Birthday. What the Hell Happened?
Colin Farrell, Bir Cümleyi Söylemek İçin 46 Alış Yaptı — Ve bu doğum günüydü. Lanet olsun, ne oldu?
Colin Farrell, Colbert'te yaptığı açıklamada, Minority Report'te tek bir cümleyi söylemek için 46 lanet olası alışıma ihtiyaç duyduğunu ve bunun doğum gününe denk geldiğini anlattı. İronik olan? Bir Spielberg filminin, 120 milyon dolarlık yapım ekibinden o gün çalışmaması için yalvardı. Onu dinlemediler. Sonuç: ekipmanlarda alkollü uyuyup kalktı, sete bira ve sigara istedi ve ardından stres altında zihinsel çöküş yaşadı.
Şimdi açık konuşalım: Tom Cruise, rahatlık taramakla bilinmiyor. Seti sıkı tutar ve diğer oyuncuların kendisi kadar odaklanmış olmasını ister. Ama hadi ama — bu birinin doğum günüydü, kişide maddi problemler vardı ve Spielberg ekibi insani bir talebi reddetti. Gerçek kötün burada ne Farrell ne de Cruise’tur. Asıl kötü, Hollywood’ın 'parçalanana kadar çalış' zehirli kültürüdür.
Tedaviden geçmiş biri olarak, bu hikâyeyi kemiklerimde hissediyorum. Kimsenin alkollü olup yalvaran bir oyuncu olmak istemez. Ama o durumdaysan, 'bugün izin istiyorum' demek bir suç olmamalı. Stüdyolar bütçeyi önemser, ruh sağlığını değil.
Bir Spielberg filmi setine yorgun ve alkollü gelip ‘işe mi geldim?’ demezsin. Program sabittir, set saatlik ücrete bağlıdır ve diğer oyuncular da zaman kaybeder. Cruise’un standart tutması acımasız değil — gerekliydi.
Cruise’un burada kahraman olduğunu varsaymayalım. Profesyonellik kılıfıyla sömürüyü dayatıyor. Ruh sağlığı günü yok, özel hayat yok — bu mükemmellik değil. Bu istismar.
Hatırlayın, bu 2002’ydi. Terapi modaydı değil ve bağımlılık hâlâ fısıldanarak konuşulurdu. Farrell’in şimdi bu hikâyeyi — ham ve filtrelenmemiş — anlatması, çoğu ödül konuşmasından daha etkileyici.
Ben Cruise’u seviyorum. Bir efsanedir. Ama bu hikâye sert geldi. Belki 'dar gemi' zihniyetinin insan hatasına biraz daha yer bırakması gerekir.
46 alış mı? Vay canına. Ve insanlar bana 'perfüksiyonist' diyor. Dürüst olmak gerekirse, o oyuncuyu kovar, sahneyi Cruise’un tek başına yapabileceği şekilde yeniden yazardım.
Bugün bir sahneyi kırk saatle kestim. Anlıyorum. Bazen sadece bir mükemmel alışıma ihtiyacın olur. Ama 46? Bu artık düzenleme değil — duygusal işkencedir.
Önceden suçun temel paradoksu mu? Hollywood’un yaşadığı paradoksun aynısı: henüz olmamış bir hatayı — yorgun gelmek gibi — cezalandırmak. İronik değil mi?