Is Daboll’s Fiery Passion What Killed the Giants — or Just the Convenient Scapegoat?
Daboll’un ateşi Giants'ı mı mahvetti yoksa sadece bir kara koyun mu arandı?

Sonunda Giants, Brian Daboll’u görevden aldı — 20 galibiyet, 40 mağlubiyet ve bir beraberlik sonrası. %33,6’lık kazanma oranı, McAdoo ve Judge arasında yer alarak franchise tarihinde sıkıntılı bir hatıra bıraktı. Ama asıl şoke edici detay şu: Daboll tutkusu eksik diye değil, çok fazla tutkusu olduğu için başarısız oldu — tableti fırlatan, 100 bin dolar ceza ödeyen türden bir tutku bu.
Joe Schoen aynı kayıtları paylaşmasına rağmen kalıyor. Neden mi? Çünkü kadroyu o kurdu. Mara'nın amacı galibiyet değil, gelişim — en azından şimdilik. Bu arada Kafka geçici antrenör, Giants ise bir kaos dönemi daha yaşıyor. Gerçekten Daboll problem miydi, yoksa front office'un PR stratejisiyle oynadığı 4D satranjın kurbanı mı?
Diyelim ki gerçek: Bu kazanmakla değil, kurumsal sinyallerle ilgili. Daboll'u kovarken Schoen'u tutmak bir mesaj: Yönetim, sonuçlardan çok süreci önemsiyor. Bu tehlikeli. Sadece çabayı ödüllendirir, sonuçları değil. Ama NFL'de tek önemli olan sonuçtur.
Eski bir scout olarak bunu sevmiyorum. Schoen önce Jones'u seçecek, sonra her iki haftada bir beyin sarsıntısı geçiren çocuğu. Yetkinlik değerlendirmesi çöptü. Ama işini koruyor mu? Lütfen. Management anlamıyor. Takım kurmanın hislerle, video analiziyle değil ilgili olduğunu sanıyor.
Evet, kayıtlar berbat. Ama Schoen, önceki kadronun ortaya koyduğu bir pis işin mirasçısı. Sürdürülebilir bir şey inşa ediyor. Daboll, quarterback geliştiremedi. Jones'ın Indianapolis'te nasıl geliştiğine bakın.
Jones’ın Indianapolis’te gelişmesi hiçbir şey ispatlamıyor. Bağlam önemli. Colts’da işleyen bir ofansif hattı ve zehirli bir kültür yok. Daboll’ün ortamı bir basınç tenceresiydi
Cowboys playoff maçını kazandığımızda ağladım. Şimdi sadece hissizim. Bu kadar yüksekteyken bunun kadar aşağıya nasıl düştük? Tıpkı çocukluk hayalimin bir otobüsün altına girmesi gibi.
Daboll'ün agresifliği sadece duygusal değildi — kontrolsüzdü. Sürekli patlamalar takım uyumunu yok eder. Bu yalnızca antrenör değil, yönetimin de sorumluluğu. Mara çok önce müdahale etmeliydi.
Tam olarak. Kuruluş bunu göz altına aldı. Şimdi Kafka ile 'yeniden başlatıyorlar'. Yine içimizden biri. Ne kadar da yaratıcı.
Bu Giants'ın döngüsü: işe al, başarısız ol, antrenörü suçla, tekrar et. Parcells'la, Jim Fassel ile, Coughlin ile, McAdoo ile, Judge ile, şimdi de Daboll ile yaşadık. Bu döngü ne zaman kırılacak? 1990'da Belichick vardı, onu da bıraktılar. Bizim hapımsa hapımız.