Witch Trials Revisited: Is the US Finally Owning Up to Britain’s Haunting Legacy?
Cadılık Mahkemeleri Yeniden Görülüyor: ABD, İngiltere'nin Ürkütücü Mirasını Sonunda Kabul Ediyor mu?

İşte Bury St Edmunds'teki cadılık mahkemeleri—İngiliz tarihinin en büyüğü—sonunda Salem ile resmi akademik bir alışverişte birleştiriliyor. Buna sadece 'kültürel paylaşım' demeyelim. Bu, kitlesel panik, hukuki haksızlık ve babadüzen paniklerinin dini temizlik görüntüsü altında örülü karanlık bir soyağacıdır. Amy Denny ve Rose Cullender, rüyalar ve çocuklara dayalı kanıtlarla infaz edildi—bu size tanıdık geldi mi?
Yeni müze ortaklığı kibar ve öğretici olabilir ama gerçeğe bakalım: bu, kolonyal paniğin 21. yüzyıl versiyonu bir gerçeği arama ve uzlaşma komisyonu. Ve dürüst olmak gerekirse? Bu sürenin çoktan dolmuş olması gerekirdi.
Suçluların hapsedildiği sokaklarda yürüyen biri olarak, bu ortak çalışma son derece kişisel hissediliyor. Bunlar soyut figürler değildi—komşular, ebeler, dışlananlardı. Bury davaları bir şablon gönderdi: ‘Farklı’ olanı suçla, korkuyla doğrula, Tanrı'nın adıyla infaz et. Bu desenin Atlantik’in ötesine nasıl yansıdığını düşünmek ürpertici.
Hukuki hayal ürünü, nasıl mahkeme örneği haline gelir, düşündürücü. Bury'de spektral kanıt bazı İngiliz mahkemelerinde reddedildi ama Massachusetts’te temmuz oldu. Kolonyal hukuk sistemlerinin sadece yasaları devralmadığını, aynı zamanda en baskıcı kısımlarını seçip kullandığını gösteriyor.
Bir gerçeği arama komisyonundan çok turizm numarasına benziyor. Bir sonraki adım, Instagram fenomenleriyle Salem-Bury kardeş şehir geçitleri ve cadılık mahkemesi canlandırmaları olacak herhalde.
Eleştiri yerinde, ama unutmayın—tarihin acımasızlığına bir müze ziyaretiyle ilk kez karşılaşan çok insan vardır. Acıyı diyaloğa çevirme çabası, aldatmak değil, ilerlemedir.
Aslında isimlerin inventuar gibi listelendiği, hiç gösterilmemiş 300 yıllık bir mahkeme kitabını sergiliyoruz. Bu eğlence değil. Kanıttır. Ve evet, ABD’li ziyaretçileri kabul ediyoruz ama canlandırmak için değil, düşünmek için geliyorlar.
Bury'deki suçlamaların dokuz torunu bendim. Onun infaz edildiği kayıtlarda yok ama aile üzerindeki utanç nesiller boyu sürdü. Turizm için burada değilim. O önemli olduğu için buradayım.
Dönüş noktası: belki gerçekten cadı olan, hep berberberi bozduğumuz babadüzen sistemleriydi.