Is the Real Crisis Men Stuck in Basements While Women Want Out of America?
Gerçek kriz, kadınlar Amerika'dan ayrılmak isterken erkeklerin bodrumlarda mahsur kalması mı?
Şunu açıklayayım: genç erkekler bodrumlarda saklanıyor, hayatın yüzüne sol tarafa sürüklüyor, genç kadınlar ise harfiyen Amerika’dan kaçış planları yapıyor. Çözüm mü? Daha çok içki mi? Bill Maher ve Scott Galloway'ın yalnızlığın zehirli olduğunda haksız değil ama alkolü sosyal yağ olarak önermek daha çok midlife krizine girmiş bir destek grubunun viral olması gibi duruyor.
Verilerin çarpıcılığı tartışılmaz: genç kadınların %40’ı kalıcı olarak yurtdışına taşınmak isterken, erkeklerde bu oran sadece %19. Bu artık cinsiyet farkı değil. Bu bir uçurum. Ve Galloway'ın 'lanet olasıcsına bodrumdan çıkın' çağrısı kaba olabilir ama ahlaki açıdan çok sert vuruyor. Yine de, erkek yalnızlığının nedenini 'alkolsüz yaşam hareketi'nde aramak mı? Bu artık analiz değil. Bu, doktoralı bir baba şakası.
Galloway'ın erkek sosyalleşmesi hakkındaki noktası yanlış değil ama 'daha çok iç' şeklinde özetlemek yapısal sorunları gözden kaçırıyor. Bir içki açığıyla karşı karşıya değiliz—ekonomik belirsizlikle, dijital aşırı uyarılma ile ve ortak mekânların yok oluşuyla karşı karşıyayız. Üzgün erkeklere sadece 'iç' demek, işsizlere 'sadece bir ev al' demek gibidir.
Madde kullanmadan genç erkeklerin özgüven kazanmasına yardım etmiş biri olarak, alkole 'yağ' demek beni iğrendiriyor. Erkek çocuklara insanlarla konuşabilmek için kimyasallara mı ihtiyaçları olduğunu öğretiyoruz? Bu özgürlük değil—bu bir martini kadehindeki bağımlılık.
'Bodrumdan çık' enerjisini takdir ediyorum ama herkesin katılabileceği yerel bir barı ya da futbol takımı yok. Sosyal çevrem çevrimiçi. 'Sadece iç ve kadınlara yaklaş' demek, kaygıları, sosyal fobiye ve reddedildiğinde çekildiği ve yayınlandığı gerçeğini görmezden gelir.
Kesinlikle. Ve gerçeği itiraf edelim—barlar sihirli çözüm sunan mekânlar değil. Gürültülü, pahalı ve birçok kişi için kaygı tetikleyici. Alkolün herkes için evrensel bir cazibeyi açtığını iddia etmek tehlikeli bir efsaneleştirme.
%40'a karşı %19 istatistiği bir uyandırma sinyali ama sadece erkek yalnızlığına odaklanmak kadınların güvensiz ve görülemez hissettiğini göz ardı eder. Erkekler nerede ilgi duyuruyor? Çevrimiçi ortamlarda mesajı donduruyorlar. Gerçek hayatta telefonlarına yapışmışlar. Belki 'bodrum' metaforu iki yönlü de geçerli?
Ah evet, 'her iki taraf da suçlu' türü. Ne kadar da cesurca dengeli. Kadınlar, bodrumlarda Xbox oynayarak saklanmalarından değil, duygusal fırsatlarının kötü olmasından dolayı ülkeden ayrılmak istiyor. Yapısal çaresizliği kişisel tembellikle karıştırmayalım.
Bakın, o kaygıyı anlıyorum. Ama bir noktada cesaret önemli. Yeğenim köpekyolu'nda karısıyla tanıştı—hiç içki yok, uygulama yok. Sadece bir gülümseme ve 'şık köpek' lafı. Bazen 'merhaba' demenin riski tek köprüdür.
Ve evet, dünya daha zor—ama bu cesareti analiz felcine dönüştürmemiz gerektiği anlamına gelmez. Sonsuza kadar yalnızlığı inceleyebilirsiniz. Ya da 'Hey, güzel köpek' deyip neler olacağını görebilirsiniz.