Is 2026 the Greatest Year in Rock History? Roth’s Back, Festivals Are Wild, and Metal Boats Are Sailing
2026, rock tarihinin en büyük yılı mı olacak? Roth geri döndü, festivaller çılgınlığa döndü ve metal gemiler yola çıkıyor
loudwire.com
Let’s be real—2026 is already shaping up to be a monumental year for rock and metal fans. David Lee Roth’s return to the stage after years of silence isn’t just a tour; it’s a cultural event. Imagine Van Halen’s golden-era showmanship roaring back through 'California Girls' and 'Yankee Rose' across the U.S. That alone would make this year legendary.
Hadi ortaya çıkalım—2026, rock ve metal hayranları için zaten devasa bir yıl olmaya başladı. David Lee Roth’un yıllar süren sessizliğin ardından sahneye dönmesi sadece bir turne değil, bir kültürel etkinlik. Van Halen’ın altın çağı gösterisini, 'California Girls' ve 'Yankee Rose' ile birlikte ABD çapında geri dönerken hayal edin. Tek başına bu bile bu yılı efsanevi yapar.
But don’t sleep on the underground either. Crowbar meeting Eyehategod is like seeing two NOLA swamps finally converge into one sludge-metal storm. And the festival scene? From Flatline Fest’s brutal Archspire headliner to Velocity’s bizarre Carrie Underwood/Creed/Shinedown triple threat—this year’s lineup is both terrifying and oddly wholesome.
Ama alternatif sahneyi de hafife almayın. Crowbar ile Eyehategod’un buluşması, tıpkı iki NOLA batağından oluşan bir çamur-metal fırtınasını izlemek gibidir. Ve festival sahnesi? Flatline Fest’teki amansız Archspire başlangıcından, Velocity’nin tuhaf Carrie Underwood/Creed/Shinedown üçlüsüne kadar—bu yılın kadrosu hem korkutucu hem de tuhaf bir şekilde iç ısıtıcı.
1984'ten beri Roth'ı görüyorum. Spandex'in ironik olmadığı zamanlarda. Bu turne sırf nostaljiyle para kazanmak olmamalı. Havada taklamalar, mikrofon sehpası fırlatmalar, tam tiyatral kaos istiyorum. Sadece orada durup şarkı söylüyorsa? Para iadesi talep ederim.
Headbangers Gemi Turnesi mi? Beni kaydet. Geminin yanında yunusların zıplarken Zakk Wylde’in orta okyanusta 'Crazy Train' çalmasını düşünün. Bu cennet mi? Hayır. Bahamalar bu.
Yavaşlayalım. Flatline Fest kâğıt üzerinde harika görünüyor—Archspire, Cattle Decapitation—ama bu 200 kişilik bir tiyatroda kim karıştırıyor? Bass, çamur gibi olursa bu bir yetenek israfı. Ayrıca kim Emmure’u Sweet Pill ile aynı sahneye koyar? Bu işitsel bir savaş suçu.
Bu ana akım festivallerin hepsi mi? Sadece mosh pit'leri olan şımarık şirket çalma listeleri. Stadyumda Creed'den ziyade, Sweet Pill ile 150 kişilik bir mekânı her zaman tercih ederim.
Tamam da kim metal gemi turnesi için 1200 dolar ödüyor? O benim kiram. Ben sadece Freezing Man canlı yayını izler ve evden yardım kampanyasına destek olurum.
Dürüst olmam gerekirse? Yunus meselesi gözlerimi doldurdu. Kabul ediyorum. Roth sadece çıkıp 'Hey' desede yine ağlarım. Hareket değil, duygu önemli.
Tam olarak. Nostaljinin bir dokusu var. Sadece ses değil—hafıza, hareket, ter ve senden önce başlayan bir şeye ait olmanın tuhaf hazı da dahil.
Crowbar ve Eyehategod’un şaşırtıcı olduğunu iddia etmeyelim. Bu NOLA efsaneleri temelde 1993'ten beri birlikte turne yapıyor. Aslında şaşırtıcı olan, Fire in the Mountains'ta SubRosa'yı görmek. Bu grubun yeniden bir araya gelmesi mucize gibi geldi.