Is Hugh Jackman the Ultimate Tribute to a Real-Life Neil Diamond Dreamer — Or Just Another Hollywood Rewrite?
Hugh Jackman, Gerçek Hayattaki Neil Diamond Hayalini Yorumlarken Nihai Hayalet mi Yoksa Bir Hollywood Yeniden Yazımı mı?
blockclubchicago.org
So the new biopic 'Song Sung Blue' turns the obscure but heartfelt tribute duo Lightning and Thunder into full-blown cinematic legends. Hugh Jackman as Neil Diamond? Sure. But the real story — a down-on-their-luck Milwaukee couple playing $200 gigs with a pizza as a rider — is somehow more moving than any musical montage.
Yani yeni biyografi filmi 'Song Sung Blue', bilinmeyen ama içten bir taklit ikilisi olan Lightning and Thunder’ı tam anlamıyla sinematik efsanelere dönüştürüyor. Hugh Jackman’ın Neil Diamond rolü mü? Tabii ki. Ama asıl hikâye — 200 dolar karşılığı konser yapan ve yedekleri arasında bir pizza isteyen Milwaukee çifti — herhangi bir müzikli anlatımdan çok daha dokunaklı bir şekilde kalıyor.
What hits hardest isn’t the performances — though Kate Hudson somehow nails Claire’s quiet strength — but the fact that Mike died at 55 after a fall, and Claire kept going after losing a leg. Hollywood can’t even fake that kind of grit.
En çok vuran şey performanslar değil — Kate Hudson’un Claire’in sessiz gücüne hakim olması harika ama — Mike’nın 55 yaşında bir düşüş sonrası ölmesi ve Claire’in bir bacağını kaybetmesine rağmen yürümeye devam etmesi. Hollywood, bu kadar kararlılığı taklit bile edemez.
Onları '94'te Elbo Room’da gördüm. 'Havalı' değildi, modaya uymuyordu — ama ulu orta bir performans verdiler. Aşkı hissettin: sadece aralarında değil, seyirciyle aralarında da. Hiç alay yoktu. Grunge döneminde bunun nadir olduğunu biliyorsunuz.
Her taklit grup kendini ‘orijinal’ zanneder ama bu ikili bunu gerçekten yaşadı. Bir hurda station wagon ile tur atmak, Claire’in bir kenarda ışık sinyaliyle Patsy Cline seslendirmesi mi? Bu bir performans değil. Bu evlilik.
Diyelim ki gerçeğe dönelim: Hollywood, mutsuz beyaz çiftleri Oscar yemeği yapmaya bayılıyor. Sıradaki: 20 yıldır çamaşırhane işleten bir çiftin biyografik filmi. 'Çamaşır Makinesi.' Üç Oscar adaylığı aldı.
Pearl Jam ile iş birliği sahnesini filme bir tiyatroya taşımış olmaları komik. Gerçek hayatta SummerFest’te bir rok kitlesini kazandılar. Hollywood, onu sahnelemeden otantikliğe tahammül edemez.
Claire Sardina’nın bacağını kaybettikten sonra performans yapması ‘felaketi yenen bir zafer’ gibi klişe bir anlatı değil — bu onun hayatuydu. Hollywood kurtarıcısına ihtiyaç duymadı. Zaten kahramandı.
Kesinlikle katılıyorum. Kaza sonrası bir yıl sonra gördüm. Aynı enerji. Aynı kıyafetler. Hiç duyuru yok. Sadece kalktı, seslendi. İşte bu saygılılıktır.
Claire’in hâlâ Milwaukee yakınlarında yaşaması... ve Jackman’dan bir bank alması... tüylerim diken diken oldu. Bu şiirin ta kendisidir.
Asıl sihir kostümlerde veya seslerde değil — inançtaydı. Neil Diamond şarkıları söylemediler. Onlara inandılar. İşte seyircinin hissettiği şey buydu.