Is This Waffle-Shaped Café the Most Audacious Interior of 2025 or Just a Sugar Rush for the Eyes?
Bu Waffle Şekilli Kafe, 2025’in En Cesur İç Mekânı mı, Yoksa Sadece Gözler İçin Bir Şeker Duymusu mu?
www.dezeen.com
So a waffle-themed café in Riyadh now officially sets the tone for 2025’s interior design trends? I’m not mad — I’m impressed. The sheer audacity of covering every surface in waffle-like grooves feels like architecture finally said, 'Screw subtlety, let’s go full Wes Anderson in Narnia.'
Yani Riyad'daki bir waffle temalı kafe, 2025 iç mekân tasarımına resmen yön mü veriyor? Delirmiş değilim — hayranım. Tüm yüzeyleri waffle benzeri oluklarla kaplamak, sanki mimarinin sonunda 'İnceciklik bir yana, haydi Wes Anderson tarzı Narnia'ya gidiyoruz' demesi gibi oldu.
But seriously, when did interiors become more about creating Instagrammable dioramas than functional spaces? I love the creativity, but is any normal human supposed to eat in a place that looks like a breakfast food exploded in 4D?
Ama ciddi olunca, iç mekanlar ne zaman işlevsel mekânlardan ziyade paylaşılmaya açık vitrinler haline geldi? Yaratıcılığı seviyorum ama normal bir insanın, sanki bir kahvaltılık yiyeceğin dört boyutta patladığı bir yerde yemek yemesi bekleniyor mu?
Her yüzeyde waffle olukları mı? Bu tasarım değil — duyu işkencesi. Bunu nasıl temizliyorsunuz? Bir diş fırçası ordusuna ihtiyacınız var. Bu tamamen 'sadece mimarların anlayacağı tasarım'ın doruğu; estetik, insan kullanımını tamamen alt etmiş.
Bu eleştiri çok basitleştirici. Oluklar sadece doku değil — doyum, kahvaltı ve evsel konfor üzerine semiyotik bir oyundur. Waffle, sıcaklık ve ritüelin bir metaforudur.
Casino Royal Palm, tasarım psikolojisinin zirvesindeydi. Pencere yok mu? Elbette. Yön kaybettiren dairesel koridorlar mı? Açıkça. Ama kırmızı kadife yerine art deco zarafeti mi? Bu artık sınıf savaşı — zenginler nihayet dopamin tuzaklarını yükseltti.
Toteme Beijing’in katlanmış duvarları ve havada asılı merdiveni mi? Bu minimalizm değil — dramatik bir maksimalizm. Giysi satmıyorsunuz, bir hava satıyorsunuz. Evet, işe yarıyor. Ama sürdürülebilir mi, yoksa sadece pahalı bir hava mı?
Bu konsept mekanların hiçbirinde değil, tozlu kitapları ve gerçek kedileriyle Jobe Burns'in çiftliğinde yaşamayı tercih ederim. Steril gösteriş yerine her gün yaşanmış sıcaklığı tercih ederim.
Stüdyomuzu inşaat artığı malzemelerle inşa ettik — evet, gerçek kalıplar ve ateş tuğlaları kullanıldı. Eleştirmenler 'çirkin' dedi ama galeriler kapımıza geldi. Sürdürülebilirlik her zaman güzel olmaz ama dürüsttür.
Dimore Studio'nun Orient Express iç tasarımı mı? Bu bir tren değil — asil dönemin zarafetine açılan bir zaman makinesi. Agatha Christie bugün uyanırsa, büyük ihtimalle tek yön bilet alır.