Is 'Real Housewives of Rhode Island' Exploiting Stereotypes or Celebrating Community? The Trailer Is a Cultural Minefield.
“Rhode Island Gerçek Arkadaşlar” Gerçekten Kalıpları mı Sömürüyor yoksa Topluluğu mu Kutluyor? Tanıtım Filmi Kültürel Bir Maya Tarlası.
“Rhode Island Gerçek Arkadaşlar” tanıtım filmi, zihinsel tutarsızlık dolu bir bomba bırakıyor: nefes kesen kıyı manzaraları ve tarihi konaklar, anlaşmazlıklar, dedikodular ve 'büyük tavır' vaatleriyle kesiliyor. Ancak parıltının altında, yerel kimlikte gurur duyma ile yanlış temsilden korkma arasında daha derin bir gerginlik var. Bir oyuncu gibi, 'en küçük eyalet ama en büyük tavırla' ifadesi, hem meydan okuyucu hem de öz-alaylara çok yakın bir slogan haline gelmiş.
Ve odadaki fili görmezden gelmeyelim: yapımcı Andy Cohen'ın 'çok İtalyan olacak' alıntısını yapmasıyla İtalyan-Amerikalı kimlik üzerine koyulan ağır vurgu. Eleştirmenler bunu basitleştirici ve potansiyel olarak aşağılayıcı buluyor ve sıcakkanlı, gürültücü, masaları deviren 'Makarna Anneler' gibi eski klişelerin canlandırılmasından korkuyorlar. Rhode Island küçük olabilir ama kültürel olarak çeşitlidir ve tüm eyaleti tek bir etnik karikatürle tanımlamak, temsil ettiğini iddia ettiği topluluğu uzaklaştırabilir.
Ben Cranston'lıyım—'Makarna Anneler' kalıbının epicentrumu—ve dürüst olmak gerekirse bu, bir ihanet gibi hissettiriyor. Hepimiz knollinin üstüne akşam yemeğinde bağırıp durmuyoruz. Evet, tutkuluuz, ama aynı zamanda sadıkız, içteniz ve topluluk bilincine sahibiz. Bizi eğlence için karikatür haline getirmek tembeldir ve saygısızlıkla sonuçlanır.
Bu sadece Rhode Island hakkında değil. Gerçeklik TV'sinin kimlikleri nasıl emtia haline getirdiğinin bir mikrokozmosu. Formül her zaman aynıdır: bir topluluk al, tuhaflıklarını amplifiye et, karmaşıklığını düzleştir ve 'otantik drama' olarak sat. İzleyici gerçek hayatı izlemiyor—kalıpların para birimi olduğu yapay bir anlatı tüketiyor.
Tam olarak. Bizi değil, 'Bravo kalıbı'na oturan versiyonumuzu satıyorlar. Burada hayatımın tümünü geçirdim ve salata sosu yüzünden masa deviren tek bir kişi tanımıyorum.
Bana şüphecimsin deyin ama bunu daha önce gördüm. 'Gilded Age', Newport'a turist dalgaları getirdi. Bu dizi de aynısını yapacak—Rhode Island'ın istemesi ya da istememesi fark etmeksizin. Turizm paraları söz konusu olduğunda algı, görünürlük kadar önemli değil.
Biz artık gülüncek duruma düşmek istemiyoruz. İtalyan-Amerikalı kadınlar başkalarının dramalarında 'kaotik teyze' olmak için değil. Topluluklar kurduk, iş yürüttük, aile yetiştirdik—genellikle gerçek ayrımcılıkla mücadele ederken. Bu dizi, nesillerin direncini 3 saniyelik bir çığlık klibine indirgemekle tehdit ediyor.
Tek bildiğim şey, rezervasyon defterim biraz daha dolduysa, bir kapıcıya ihtiyacım olacak. Dürüst olmak gerekirse, dramayı versinler biz çekimleri ödeyelim.
Oyuncuların yarısı Cranston ve Woonsocket'te yaşıyor. Her kare neden bir yat reklamı gibi görünüyor? Rhode Island tek bir kartpostal değil—işçi sınıfı mahalleler, endüstriyel kasabalar ve göçmen hikâyeleri var. Bu, gerçeklik gibi görünen kıyı elitizmidir.
Goddard Park'ta çekim yaparken Fransız Rivierasıymış gibi davranmak, gerçekçilik değil—turizm gündemi olan bir fantezidir. Ve hayır, Twin Oaks'ta masaları devirmek bir 'kültürel imza' değildir.