Anne Hathaway’s New Movie ‘Mother Mary’ Is Giving Satan a Glow-Up — And I’m Here for It?
Anne Hathaway'ın Yeni Filmi 'Mother Mary' Şeytan'a yenilenmiş bir imaj kazandırıyor — Ve ben tamamen buna hazırım mı?
www.usatoday.com
Okay, let’s be real: A24 releasing a musical thriller about a pop star’s satanic comeback, starring Anne Hathaway and Michaela Coel, sounds less like a movie and more like a moodboard for my therapist’s worst nightmare.
Hadı be, A24’ın Anne Hathaway ile Michaela Coel’in başrolde olduğu, bir pop yıldızının şeytani dönüşümünü konu alan müzikli bir gerilim filmi çıkarması, neredeyse bir film değil; terapistimin en karanlık rüyaları için hazırlanmış bir ilham panosuna benziyor.
Hathaway as a pop icon reconnecting with her estranged costume designer bestie? Check. Supernatural vibes, ambiguous dialogue, and Charli XCX scoring the soundtrack? Double check. This isn’t just a film — it’s a cultural exorcism disguised as a performance.
Estranjeden ayrılmış kostüm tasarımcılığı yapan en iyi arkadaşına kavuşan bir pop ikonu olarak Hathaway? Tamam. Süper doğal olmayan hisler, belirsiz diyaloğlar ve soundtrack’i Charli XCX tarafından yapılan müzikler? Kesinlikle. Bu sadece bir film değil, aslında bir performansa bürünmüş kültürel bir dini ritüel.
'Mother Mary'nin bir pop yıldızını batıl inanç temaları için taşıyıcı yapmasının çok zekice olduğunu düşünüyorum — pop müziği her zaman kutsal ve profan arasında oynamıştır. Madonna, Lady Gaga ve şimdi Hathaway? Sadece bir film izlemiyoruz, bir ayine tanık oluyoruz.
Bakın, bunun ponponlu ve Şeytan'lı 'Whiplash' olduğunu fark ettiniz mi?
Duygusal açıdan karmaşık kadınları Coel kadar kimse oynayamaz. Bu karakter sadece bir kostüm tasarımcısı değil; ahlaki pusulası. Garantisi veriyorum, interneti ikiye bölecek bir replik atacak.
Şeytani bir pop dramasında Charli XCX müziği mi? Cesur bir seçim. Ama derin mi olacak, yoksa sadece estetik mi?
Bu, A24'nin Marvel filmi versiyonu. Aynı yoğunlukta merak var ama süper kahramanlar yerine travma, modalar ve duygusal yıkım var. Dürüst olmak gerekirse? Bunu kabul ediyorum.
Duygusal savaş olarak kostüm tasarımı mı? Tamamen katılıyorum. Sam Anselm kıyafeti dikeceğinde, sadece kumaş dikmiyor — bir ruhu yeniden inşa ediyor.
Yavaş çekimde uzun bir koridorda yürüyüş sahnesine 20 dakika harcanmadıkça bu heyecanı inanmıyorum.
‘Kültürel bir dini ritüel’ dediğiniz kişiye teşekkür ederim. Aynen A24’nin yaptığı bu. İzleyiciyi gösteri aracılığıyla toplu travmaları işleme alıyor. Bu eğlence değil. Işıklandırması harika olan bir terapi.