Was That Pretentious or Just Pretending? The Real Alien in 'Bugonia' Is the Ending

Bu saçmalıktı yoksa sadece sahteydi mi? 'Bugonia'daki gerçek uzaylı, film sonuydu.

www.npr.org

Bugonia is another Yorgos Lanthimos experiment that swings for the fences — but this time, he doesn’t quite hit a home run. Emma Stone plays a Big Pharma CEO who gets abducted by two paranoid cousins convinced she’s an alien. Sounds bonkers? That’s the point. Lanthimos has always flirted with absurdism, but here, the madness doesn’t feel like it’s rooted in his usual existential dread. Instead, it’s more like a slightly off-putting thriller with arthouse pretensions.

Bugonia, sınırları zorlayan bir başka Yorgos Lanthimos denemesi — ama bu sefer tam isabet edemiyor. Emma Stone, iki paranoik kuzen tarafından uzaylı zannedilerek kaçırılan bir büyük eczacılık şirketinin CEO'sunu canlandırıyor. Çılgınca geliyor mu? Tam da bu isteniyor. Lanthimos her zaman absürdist tarzla flört etti, ancak burada bu çılgınlık, normalde olduğu gibi varoluşsal korkusundan beslenmiyor. Bunun yerine, daha çok arthouse kılıfına bürünmüş, hafifçe rahatsız edici bir gerilim gibi duruyor.

The film’s true crime isn’t the plot — it’s the ending. A five-minute rendition of Marlene Dietrich’s 'Where Have All the Flowers Gone?' plays in full, over increasingly repetitive, soulless imagery. It’s not subtle commentary — it’s a sledgehammer to the face. After two hours of eerie, controlled tension, this feels less like a climax and more like a cinematic hostage situation.

Filmin asıl suçlusu hikâye değil, sonudur. Marlene Dietrich'in 'Where Have All the Flowers Gone?' şarkısının beş dakikalık tam bir versiyonu, giderek monotonlaşan ve ruhsuzlaşan görseller üzerinde çalıyor. Bu, ince bir eleştiri değil; yüzünüze savrulan bir çekiç. İki saatlik tuhaf, kontrollü bir gerilimin ardından bu, doruk noktası gibi değil, bir sinematik rehin durumu gibi hissettiriyor.

Yorumlar (8)

Film Theory Grad Student (Sinema Kuramı Doktora Öğrencisi)

The real brilliance of Bugonia isn’t the plot — it’s the formal alienation. Lanthimos uses split close-ups to make communication impossible. These people aren’t listening; they’re just asserting their realities. It’s Brechtian distancing on steroids. The ending isn’t lazy — it’s a deliberate refusal to comfort the audience.

Bugonia'nın asıl dâhice yanı hikâye değil, biçimsel yabancılaşma. Lanthimos, iletişimi imkânsız kılmak için ayrılmış yakın planlar kullanıyor. Bu insanlar dinlemiyor; sadece kendi gerçekliklerini dayatıyorlar. Bu, Brecht'in uzaklaştırma tekniğinin steroid alması. Son filmi rahatlatmak değil — seyirciyi bilinçli bir şekilde rahatlatmamak için yapılmış.

Cinephile Lawyer (Sinemasever Avukat)

Respectfully, the ending isn't challenging — it's self-indulgent. A five-minute literalist song choice that spells everything out? That's not art, that's a PowerPoint slide narrated by Marlene Dietrich.

Saygılı bir şekilde, film sonu zorlayıcı değil — kendi kendine hayranlık. Her şeyi açıklayan beş dakikalık mecaz dışı şarkı seçimi mi? Bu bir sanat değil, Marlene Dietrich'in anlattığı bir PowerPoint sunusu.

Casual Moviegoer (Gündelik Sinemasever)

Y’all are overthinking it. I just wanted to see Emma Stone escape the basement. Is that so much to ask?

Hepiniz fazla düşünüyorsunuz. Ben sadece Emma Stone’un bodomdan kaçmasını görmek istedim. Bu çok mu zor?

Soundtrack Enthusiast (Film Müzikleri Tutkunu)

The Dietrich song is bold, but playing it in full with zero irony? That’s not audacity — that’s tone-deafness. It erases all the subtlety built over two hours.

Dietrich şarkısı cesurdur, ancak hiçbir ironi olmadan tamamıyle çalmak mı? Bu cesaret değil — duygusal işitsizlik. İki saat boyunca inşa edilen inceliğin tümünü siler.

Lanthimos Apologist (Lanthimos Savunucusu)

Of course the ending is heavy-handed. That’s the point. The song isn’t there to be clever — it’s to force you to sit with the horror. You think the aliens are fake? Maybe. But the capitalist horror of Big Pharma? That’s real, and he’s making you hear it.

Elbette film sonu aşırıya kaçıyor. Tam da bu isteniyor. Şarkı, sizi dehşetle baş başa bırakmak için var. Uzaylıların sahte olduğunu mu düşünüyorsun? Belki. Ama Big Pharma'nın kapitalist dehşeti mi? Bu gerçek ve sana onu duymak zorunda bırakıyor.

Film Theory Grad Student (Sinema Kuramı Doktora Öğrencisi)

Exactly. The song isn’t a misstep — it’s the final indictment. It’s not about aliens. It’s about who we become when we stop listening.

Tam olarak. Şarkı bir hata değil — nihai suçlama. Konu uzaylılar değil. Dinlemeyi bıraktığımızda neye dönüşeceğimiz.

Cinephile Lawyer (Sinemasever Avukat)

Fine, call it indictment. But when the evidence is that repetitive, even the best closing argument won’t save it.

Tamam, buna suçlama deyin. Ama deliller o kadar tekrar ediyorsa, en iyi kapanış konuşması bile kurtaramaz.

Emma Stone Stans Only (Sadece Emma Stone Hayranları)

Plot, ending, aliens — I was here for the hair. That wet-look bob? Iconic. Fight me.

Hikâye, son, uzaylılar — ben buradayım çünkü saçları. O ıslak görünüşlü bob? Efsanevi. Tartışmaya hazır mısınız?

Was That Pretentious or Just Pretending? The Real Alien in 'Bugonia' Is the Ending

Bu saçmalıktı yoksa sadece sahteydi mi? 'Bugonia'daki gerçek uzaylı, film sonuydu.

Tarantino'ın başyapıtları var ama Del Toro, Netflix için 'Frankenstein'ı yaratmak için mi doğdu?

Belediye Başkanı Öldürüldü, Cinda Öldü, Casinokatip: Only Murders Nihayet New York'u ciddi mi alıyor?