Why Is One Modder So Dedicated to Haunting Gamers with Thomas the Tank Engine? And Why Won’t Corporations Just Let Him Be?
Bir Modder, Neden Thomas the Tank Engine'le oyuncuların peşini bırakmıyor? Ve Neden Şirketler Onu Rahat Bırakmıyorsa?
İşte yine buradayız: Thomas the Tank Engine, çocuk televizyonunun bu neşeli mavi lokomotifi, bir anaokulu dersinde değil, Morrowind’de ürkütücü, her yerde olan bir kâbus olarak diriliyor. Modder Kevin Brock, özdeyişle 'Trainwiz', oyunun meşhur cliff rarcer’larını—çılgınca çığlık atan, her adımda takip eden bu can sıkıcı yaratıkları—Thomas ile değiştiriyor. Artık Thomas, Vvardenfell’in her kayasından ruhsuz gözleryle sizi izliyor. Ve bu kadar akıl almaz değilmiş gibi, bir Thomas’ı öldürdüğünüzde iki tane daha doğan bir versiyon bile var. Bu sadece bir mod değil; kurumların aşırı müdahalesine ve telif hakkı yasalarının saçmalığına karanlık bir parodi.
Brock’ın Mattel’a yönelik açık alayı—'temelde oyuncak şirketi CEO’larını insan olarak görmüyorum'—sadece isyan değil. Çocuklara yönelik bir tren karakteri üzerinde kurumların yaratıcılığı kontrol etmesinin ne kadar saçma hissettirdiğine dair bir beyandır. Yasa dışı tehditler aldıktan sonra 'ders almayışını' sürdürmesi, günümüzün aşırı yasal odaklı dijital dünyasında ender bulunan bir punk anlayış sergiler. Adam sadece oyunları modlamıyor—kültürü modluyor.
Bu aslında telif hakkı meselesi değil. Bireysel yaratıcılarla milyarlarca dolarlık kurumlar arasındaki, ejderhalar gibi altın yığınının üzerinde oturan güç dengesizliğidir. Brock sadece bir oyunu modlamıyor—mevcut telif hakkı sisteminin ne kadar saçma olduğunu gözler önüne seriyor. Thomas the Tank Engine, manevi olarak halka ait; sadece kurumlar bu gerçeğe henüz ayak uyduramadı.
Dinliyorum, şakanın farkındayım ama telif hakkı yasalarının var olduğu bir sebep var. Küresel düzeyde tanınan bir çocuk markasını sonuçsuzca bir kabus haline getiremezsiniz. Bunu görmezden gelirsek bir sonraki adım ne olacak? Doom’da Peppa Pig mi? Bloodborne'da Barney mi? Markanın bir değeri var ve bunu koruma görevimiz var.
2003’te üç saat boyunca gerçek zamanlı bir cliff racer yuvasında mahsur kalan biri olarak, bu modu koşulsuzca destekliyorum. Thomas aslında hiç farklı değil. Hatta rahatlatıcı. Şimdi en azından yüzüme saldırıp gagalamaya çalışan şeyin 'Deniz Kıyısında Olmayı Çok Severim' şarkısını söylediğini biliyorum.
500 dolarlık kostümlerine ağlayan kurumsal avukatlar, hepimizin ihtiyaç duyduğu sevimli içerik. Brock bir halk kahramanı. Eğer Mattel onu durdurmak istiyorsa, ona bir tren seti ve bir sarılma almalı. Ölümde çoğalan bir Thomas modunun imgesi mi? Saf sanatsal deha.
Teknik olarak telif hakkını ihlal ediyor. Mattel, Thomas’ın sahibi. Nokta. Başkanlara ne kadar kızgın olduğunun önemi yok. Başkasının fikri mülkünü, alay amaçlı bile olsa kullanma 'hakkınız' yok. Telif hakkı yasası böyle çalışmıyor. Bir amaçla troll ama yasalar memelere aldırmaz.
Benim zamanımda mod yapmak ifade aracıydı, kışkırtmak için değil. Bir şirketi kızdırmak için NPC’leri çocukluk simgesiyle değiştirmek mi? Bu mod değil. Bu bir Steam kurulumuyla yapılan performans sanatı.
Marka uyumluluğunda çalıştım. Her çıkardığında bize not düşülürdü. Hukuk ekibinde resmen 'Thomas Sızıntısı' adlı bir klasör vardı. Dava etmedik çünkü bedava pazarlamaydı. Ama lütfen kopuk Barbie kafaları göndermeyi bırakın.
Yok etmek, yaratıcılığın en saf hali değil mi? Brock oyunu bozmuyor—gizli absürtlüğünü ortaya çıkarıyor. Morrowind’deki Thomas bir hata değil; bir özelliktir. Şirket, NPC'dir.