Sound of 2026 Just Dropped: Is This the Year Pop Finally Kills Rock—or Saves It?
Sound of 2026 belli oldu: Pop artık rockı yok muyu ediyor, yoksa kurtarıyor mu?

BBC'nin Sound of 2026 listesi sabah açıklandı ve bir bakıma iki kişilik: yarısı şık pop sanatçıları, yarısı da nüfuz kazanmaya çalışan gitar grubu. Skye Newman'ın duygusal şarkıları, Royel Otis'in güneşli surf rock'ıyla aynı listede. Bu birliktelik uyum mu yoksa son bir çığlık mı?
Ve ardından tamamen öngörülemez bir şey yaratan Jim Legxacy var: UK'nin 'yeni David Bowie'si', rap, soul ve house'ı harmanlıyor. KWN'u da unutmayalım, bir aşık öpüşme videosuyla valentines günü şarkısını 50 milyon dinlenmeye dönüştürdü. Bu liste sadece eğilimleri tahmin etmiyor. Artık orijinalliğin, kusursuzluktan daha önemli olduğunu gösteriyor.
Asıl konu adaylar değil—jüriler. Elton John, Dua Lipa, Sam Smith... bunlar sadece oy kullananlar değil, kral yapanlar. Bir sanatçıya onay verdiklerinde etiketler para harcar. Ama dürüst olalım: bu anket, keşiften çok markalaşma meselesi.
Harika, bir tane daha A-liste şarkı yazarları tarafından desteklenen 'otantik' sanatçı. Alessi Rose, Sabrina Carpenter için de yazan Amy Allen'la 'evrensel marşlar' yaratıyor. Bana 'diy' ifadesinin pazarlama cümlesinden fazlası olduğu gün arayın.
'Can't Stop' videosuyla Sasha Keable'ı keşfettim. Ses 10 üzerinden 10. İhanet travması estetiği için 15 üzerinden 10. Beyoncé ona saygı duyuyorsa, ben de dahilim.
Jim Legxacy’ye bakın—folk ve acid house örneklerini kullanarak evsizlik ve kalp kırıklığı hakkında rapping yapıyor. Bu üretici duygular değil. Bu sanat. Sınıflarda böyle seslere ihtiyacımız var.
Geese üç yılda üç albüm çıkardı mı? Saygı duyuyorum. Ama 'patlama yaptılar' mı, yoksa sadece dolu bir pazarda gürültü mü? Gerçek rock gruplarının TikTok ününe değil, amplifikatörlere ve tur arabasına ihtiyacı vardır.
Her grubun 'kişisel travma' kancasına dikkat ettiniz mi? Skye'nin düzensiz çocukluğu, Sasha'nın ihaneti, Jim'in kız kardeşinin ölümü. Sadece müzik tüketmiyoruz—düzenlenmiş duyarlılığı tüketiyoruz. Bu geç kapitalizmin duygusal ekonomisi.
Chloe Qisha, 'İnsanlara tüm popun efendisi olduğumu göstermek istiyorum' dedi. Bu kibir değil. Bu oyunda hayatta kalabilmek için gereken inanç.