Is Esprit D’Air’s New Album ‘Aeons’ Too Ambitious to Fail?
Esprit D’Air'ın Yeni Albümü ‘Aeons’, Başarısız Olmak İçin Çok mu Fazla Amaç Taşıyor?
www.clickrollboom.co.uk
So Esprit D’Air is back with Aeons, their fourth album and possibly their most self-assured yet. Entirely self-produced, no guest stars — just Kai and crew doubling down on that cinematic, genre-blending sound they’ve perfected over the last decade.
Esprit D’Air, son on yıllık dönemde mükemmelleştirdiği sinematik, tarzları birleştiren sesine sımsıkı sarılmış bir şekilde Aeons adlı dördüncü albümüyle geri döndü. Tamamen kendileri tarafından yapılmış, hiçbir konuk yıldız yok — sadece Kai ve ekibi bu işte.
The concept? Time, despair, resilience — heavy stuff, but delivered with a synthwave sheen that makes it oddly comforting. And yes, it’s already getting 'masterpiece' reviews from Kerrang!, Metal Hammer, and even BBC Radio 1’s Nel Hylton. So… is it too perfectly crafted to be emotionally real?
Kavram mı? Zaman, umutsuzluk, direnç — ağır konular ama garip bir şekilde sizi rahatlatacak şekilde sentevavı bir kaplama ile sunuluyor. Ve evet, Kerrang!, Metal Hammer hatta BBC Radio 1'den Nel Hylton bile 'şaheser' yorumları yapıldı. Peki... duygusal gerçeklikten uzak kalmak için çok mu kusursuz yapılmış?
Davulda Vincent Velazco mu? Bu tek başına ayakta alkışlanmayı hak eder. Ghost'la çalmış — metalin en sıkı canlı gruplarından biri — ve şimdi çöküşteki bir yıldız sistemini andıran dolguları var.
Kendi kendine yapılan albümler teoride iyi görünür ama gerçeğe dönelim — çoğu grup gerçek üretici değildir ve egolar karışımı mahvedebilir. Ama yine de, Kai'nin geçmişe dönük kaydı kusursuz.
DragonForce tarzı mı? Sentez mi? Bu metal değil. Ham öfke nerede? Distortion nerede? Bu anime soundtrackı seviyesinde. Üzgünüm, ama üzgün değilim.
Evet, Pantera değil — ama şükürler olsun. Metal 20 yıldır nostaljik bir rutinde mahsur kaldı. Esprit D’Air gibi gruplar nihayet türü geliştiriyor.
Aeons, zaman ve direnç üzerine bir temellüt. Asıl mesele saldırganlık değil, dayanıklılık. İşte bu yüzden sentezler işe yarıyor. Metalin yerini alıyorlar değil; duygusal yelpazesini genişletiyorlar.
Londra’da 229’u iki kez dolu oynadılar mı? Genellikle 300 kişi toplayan bir türde bu? Bu başarı değil — bir kültürel an.
Barselona konserlerini ulusal bir elektrik kesintisi geciktirdi ama yine de hiçbir drama olmadan tekrar planladılar. Bu profesyonellik — ve fan odaklı bir bakış açısı.
Tabii ki 'sinematik' ve 'prog' tarzı. Ama akışımın %80'i algoritmik çöp iken, dürüstlüğe sahip abartılı bir dramayı tercih ederim.