Nintendo Finally Goes Full Vinyl in the US—Is This the End of the Digital-Only Era?
Nintendo Nihayet ABD'de Tam Vinyl Serüvenine Girdi — Dijital Dönem Mi Bitiyor?

Japonya’da sınırlı kalması ve ABD’de yalnızca dijital erişim olması yıllar süren bir durumken, Nintendo'nun Breath of the Wild için çıkardığı 8 parçalı vinyl kutu seti uzun süredir göz ardı edilen Batılı hayranlara bir teslimiyet mektubu gibi geliyor. Nihayet sahiden 130 parça, özgür doğanın o melankolik ses dünyasını gerçek vinyl’de alıyoruz. Ve bu yarı yamuk bir sürüm değil: mavi damla plak, arşiv kılıfları, altın folyo kapak ve sert koruyucu kutu var. Bu sadece bir ürün değil, bir sanat nesnesi.
Ama sakın yanılmayın: Nintendo Music uygulaması zaten hepsini sunuyor—üstelik akış kolaylığıyla birlikte. Peki neden 100 dolardan fazlasını fiziksel medyaya yatırıyorsunuz? Nostalji mi? Sahiplik gururu mu? Yoksa Nintendo, müziklerin klasik plaklar gibi değerlendirilmesini mi umuyor? Her halükarda, bu daha çok bir ilerlemeden çok, müzikin oynanış kadar önemli olduğu gerçeğinin zarif bir paketle itirafı gibi geliyor.
Bu büyük bir şey. Japonca özelNintendo vinyl'larını satıyorum — bazen tanesi 200 dolara kadar çıktı. Hani artık ABD'de resmi olarak çıkaracaklarsa, bu ikinci el pazara son verir. Hayranlar için iyi, benim yan işim için kötü.
Beklenen. Talebi yapay olarak sınırlamak, kapitalizmin en eski numarası. Arzı sınırla, arzuyu yarat, kazanç sağla. Kültürel hareket, kıt olma kârlılığını ortadan kaldırdığında, Nintendo bollaştırmaya geçiyor. Bu cömertlik değil, strateji.
Bir indirmeyi hissedemezsin. Kılıfın kokusunu alamazsın. Ana Tema başlamadan önce vinilin çıtırtısını duyamazsın. Bu bir tören. Bu bir saygı duruşu. Ve evet, 120 dolar yüksek, ama bu deneyim için her peni değer.
Çocuğum her gün BotW oynuyor. Ben müzikleri aylık 3 dolara Nintendo Switch Online ile akışıyorum. Bu vinyl set çok çılgın. Şimdi ciddi ciddi, müziğe oyunun kendisinden daha fazla mı ödeme yapacağız?
Bunu romantikleştirmeyelim. Komponistler—Kataoka, Iwata, Wakai, Abe—yıllarca düzgün şekilde tanıtılmadı. Hâlâ vinyl satışlarından gelir almıyorlar. Nintendo sanattan kâr ederken sanatçılar görünmez kalıyor. Bu nostalgia değil, sömürü.
Gelirler üzerine yorum yapamam. Ama yasal olarak, oyun müzikleri Nintendo'nun sahip olduğu türev eserlerdir—oyundaki diğer eşyalarla aynı. Komponistler işe alınan çalışanlardır. İlk görüşmede aksi kararlaştırılmadıkça, sonraki kârlardan pay almazlar.
Ses takip noktalarının erişilebilirlik açısından ne kadar önemli olduğunu fark etmiyorsunuz. Ben oyunu neredeyse tamamen ses ipuçlarıyla oynuyorum. Breath of the Wild'in dinamik müziği bana nerede olduğumu, yakımda hangi düşmanlar olduğunu ve hatta günün saatini söylüyor. Bu vinyl sayesinde bu ipuçlarını çalışıp ezberleyebiliyorum. İlk kez, 120 dolarlık bir ürün gerçekten kapsayıcı oldu.
Bu sürüm bir harika halkla ilişkiler hamlesi. 'Seni duyuyoruz' diyor. Kültürel bir zeytin dalı. Fiyatı seçkin tutuyor ama jest evrensel. Söz söylemeden marka sevgisi inşa ediyorlar.