Megadeth's Final Album Features a 'Cover' of a Metallica Song... That Dave Mustaine Actually Wrote — Is This Revenge or Redemption?
Megadeth'ın son albümü, aslında Dave Mustaine'in yazdığı Metallica şarkısının 'cover' versiyonunu içeriyor — Bu intikam mı yoksa kefaret mi?

Megadeth'ın son albümünde Metallica'nın 'Ride the Lightning' şarkısının 'cover'ını öne sürmesi, yalnızca rock tarihinin yazabileceği bir tür edebi adalet. Dave Mustaine şarkıyı birlikte yazdı, Metallica'dan atıldı ve şimdi, yıllar sonra kendi grubunun adı altında geri alıyor. Yani, ne kadar 'metal' bu?
Mustaine'in bunu 'bir cover, bir tür benim şarkım gibi' olarak nitelendirmesinin bu hafta duyduğum en komik pasif-agresif şey olması şaşırtıcı değil. Tıpkı 'Ben her zaman haklıydım' platosunu, 'Haydi Kirk, iyiye al, ironi tadını çıkar' yanısıyla birlikte sunuyor gibidir.
Bu efsanevi bir durum. Mustaine son kahkahayı mı alıyor? Kesinlikle. O şarkının orijinal bestecisiydi ve şimdi Megadeth sahibi. Metallica hayranları ne kadar öfkelenirse öfkelensin, bu şekilde miras tekrar yazılır.
Telif hakkı açısından bu çok ilginç. Mustaine orijinali birlikte yazdığı için muhtemelen kısmi haklara sahip. Megadeth tarafından yapılan bir 'cover', aslında kendi fikri mülkiyetinin yeniden kaydı olabilir. Bu sadece gösteriş değil — hukuki satranştır.
Adam son albümünü çıkarmak üzere ve internet hâlâ 40 yıllık grup dramı mı tartışıyor? Efsanevi. Gerçekten nostalji-metale doruk noktasına ulaştık.
Ben sadece turne için buradayım, ve açıkçası? Kimin ne yazdığı beni ilgilendirmez. Yeter ki 'Enter Sandman' ile başlamasınlar, ben mutluyum.
Bu daha çok ihanetten çok yaratıcılık hakkında. Mustaine'in yarattıklarından birini geri alması, sanatsal mülkiyet hakkında bir ifade ve rock tarihinin sıklıkla yaratıcıları nasıl görmezden geldiğinin bir kanıtı.
Metallica hayranları şimdi mi kızgın? Mustaine'in bunu 'San Francisco'daki eski oda arkadaşım'a adamasını bekle. O zaman meme'ler ciddi anlamda başlayacak.
Nostalji-metale doruk noktası 2015'ti. Şimdi doruk sonrası, yas tutan, vinil toplayan inkâr halindeyiz.
Tam olarak. Yaratılış efsanesini çok romantikleştiriyoruz. Gerçek hikâye, sistemlerin yaratıcılıktan ziyade üne nasıl ödül vermesiyle ilgili — ve Mustaine'in hareketi bizi bununla yüzleşmeye zorluyor.