Hindistan Mutluluk Sıralamasında 118. Sırada mı? Ama bizim herkesten fazla memes’imiz, telefonlarımız ve tartışmamız var — ‘Mutlu’ olmak bununla ne alakalı?

Hindistan, Pakistan’ın düşük GSYİH’sını hep zayıflık olarak sunuyor ama milletimiz daha çok gülüyor, trafikte daha az tartışıyor ve gerçekten yabancılara yardım ediyor. Geçen ay Delhi’yi ziyaret ettim. Bir adam bana yol tarif etmek için 500 rupi istedi. Lahore’da insanlar ücretsiz olarak sizi iki blok uzağa kadar götürebilirdi. Belki mutluluk ekonominin ne kadar hızlı büyüdüğüyle ilgili değildir; belki de insanlığınızın ne kadar içi ısınmış olduğudur.

Helsinkili olarak pek sarılmayız. Ya da konuşmayız. Buna 'kişisel alan' deriz. Ancak biri cüzdan düşürdüğünde tereddüt etmeden geri veririz. Melek olduğumuz için değil; sistemin işe yaradığını bildiğimiz için. Sizin sorununuz mu? Aile sevginiz var ama yabancılara hiç güvenmiyorsunuz. Bu bir mutluluk farkı değil — bir güven vergisi.

Bu raporun Cantril Ladder’ı kullandığını biliyor musunuz? Bu, 0 ila 10 arası kendiliğinden bildirilen bir yaşam değerlendirmesidir. Hindistan'da insanlar alçakgönüllü görünmemek için 'orta derecede memnuniyeti' 4-5 olarak değerlendirir. Finlandiya'da 7 'eh, idare eder' demektir. Mutluluğu ölçmüyoruz — kültürel alçakgönüllüğü ölçüyoruz.

Süte gitmek için trafikte 90 dakika geçirdikten sonra mutlu olmaya çalış. Ülkemi seviyorum ama şehirlerimiz sanki bir ceza gibi tasarlanmış. Biz mutsuz değiliz — sadece bitkiniz.

Verileri anlıyorum ama küçük bir köydeki evimde her gün mutluluğu görüyorum. Eski insanlar ağacın altında satranç oynuyor, çocuklar çıplak ayakla gölete koşuyor, komşular yemeklerini paylaşıyor. Uygulamalarımız ya da Wi-Fi’miz yok ama birbirimiz var. İşte mutluluk bu.