Are Italian Bears Evolving to Be Too Nice? Scientists Say 'Friendly' Genes Might Save — or Doom — a Species
İtalya'daki ayılar çok mu 'iyi' hâle geliyor? Bilim insanları, 'dostça' genlerin bir türü kurtarabileceğini — ya da yok edebileceğini — söylüyor
www.iflscience.com
So apparently, Italy’s last 50 Apennine brown bears are not just rare — they're genetically evolving into the Mr. Rogers of the bear world. After 3,000 years of isolation, a new study found that natural selection favored less aggressive individuals because, surprise, angry bears tend to get shot by farmers.
Görünüşe göre İtalya'nın geriye kalan 50 Apenninus bronz ayısının sadece nadir olması değil, ayı dünyasının Mr. Rogers'ı hâline gelmek üzere genetik olarak evrimleşmekte olduğu anlaşılıyor. 3.000 yıllık bir izolasyonun ardından, doğal seçilim daha az agresif bireyleri tercih ettiğini gösteren yeni bir çalışma ortaya çıktı; çünkü kimin hangi ayının vurulduğu açık: öfkeli ayılar, çiftçilere karşı agresif oldukları için vuruluyor.
But here’s the twist: being too chill might now be their biggest threat. With a genetic mutation affecting mitochondrial energy, these gentle giants could be too weak to survive real wilderness. So are we preserving a species — or a docile zoo exhibit with fur?
Fakat işin ilginci şu: çok rahat olmak şimdi onların en büyük tehditleri olabilir. Mitokondriyel enerjiyi etkileyen bir genetik mutasyonla birlikte, bu nazik devler gerçek vahşi doğada hayatta kalmak için çok zayıf olabilir. Peki biz bir tür mü koruyoruz — yoksa kıllı bir barınak sergisi mi?
Bu 'yumuşaklık' değil — adaptasyondur. Bu ayılar evrim başarısızlığı yaşamıyor; aşırı insan baskısı altında başarılı oluyorlar. Biz agresif olanları öldürdük, bu yüzden sakin davranış genleri yayıldı. Bu zayıflık değil — gerçek zamanlı Darwinizm.
Harika. Şimdi genetik olarak tembel oldukları için düzgün bir şekilde ağaca tırmanamayan ayıları koruyoruz. Bu arada geçen yıl 'sakin' bir geyik beni neredeyse parçaladı. Doğanın şakaları gittikçe tuhaflaşıyor.
Bu çalışma bir uyandırıcı ses olmalı. Başka ayıları yeniden takılırsak, bu özel popülasyonu genetik olarak yok edebiliriz. 'Sakinlikleri' bir eksiklik değil, hayatta kalma özelliğidir. Melezleşme, 3.000 yıllık bağımsız evrimi silme riski taşır.
Tam olarak. Vahşi hayatı hâlâ romantik doğa hayalimize uyması gerektiği için — korkunç, majestik, dokunulmamış — değerlendiriyoruz. Ama bu? Bu, Antroposen dünyasında evrim. Adaptasyonu hastalık gibi görmeyi bırakın.
Hayranlık verici. İnsani aktiviteler türleri sadece yok etmekle kalmıyor — evrimi de yönlendiriyor. Metabolizmayı yavaşlatan o mutasyon mu? Parçalanmış ormanlarda gıda kıtlığına karşı bir adaptasyon bile olabilir.
Benim günümde ayılar ağaca tırmanır, insanlara korku salardı ve neden dostça olmadıklarını açıklamak için bilime ihtiyaç duymazdı. Şimdi her şey 'bu evrim, o genetik.' Beni eski moda çağırın ama doğa dişe sahipken daha iyiydi.
Saygıyla ifade ediyorum dede ama habitat yoksa dişin bir önemi yok. Evrim nostaljiyle ilgili değil — hayatta kalmakla ilgilidir. Ve şu an hayatta kalmak sessiz, dikkatli ve evet — biraz daha az dişli görünüyor.
Bildiğim tek şey şu: bu 'evrim geçirmiş' ayılardan biri bana ormanda sarılmaya kalkarsa, ben de sarılırım — bir elde ayı spreyi, diğer elde espresso ile.