Is 'The Outer Worlds 2' Actually a Subversive Commentary on Microsoft’s Own Corporate Empire?
The Outer Worlds 2, Microsoft'ın kendi kurumsal imparatorluğuna sinsi bir eleştiri mi?
Oyun başlar başlamaz, distopya bir birleşmenin içine atılıyorsunuz: Auntie Cleo ve Spacer’s Choice birleşerek, çalışanları birer köleye döndüren, neşeli ama faşist bir perakende-silah sanayii kompleksi olan Auntie’s Choice’a dönüşüyor. Tanıdık geldi mi? Evet, özellikle geliştiricisi Obsidian’ın oyun yapıldığı sırada Microsoft tarafından satın alınmış olması nedeniyle oldukça tanıdık.
Oyunun mizahı derine iniyor: propaganda yapan kurumsal maskotlar, birbirlerini denetlemeye teşvik edilen vatandaşlar ve gerçekleri silecek 'muhafaza' bir yapı. Bu süreçte Obsidian, Microsoft’un sansür yapmadığını ısrarla vurguluyor. Gerçek sürpriz mi? Oyun, geliştiricilerin fark ettiğinden daha dürüst olabilir — sadece kurumlara değil, onları eleştiren stüdyolara da bir ayna tutuyor.
Dürüst olalım: Dünyanın en büyük teknoloji tekelinden biri tarafından sahip olunurken, kurumsal faşizm hakkında nutuk atan bir stüdyonun yaptığı şey sanat değil — pazarlama bütçesiyle süslenmiş bilişsel çelişkidir.
Eleştiri edebiyatının yaratıcısının sistem dışından olması gerekmez. Aslında en iyi eleştiriler içeriden gelir. Orwell, BBC'de çalışırken 1984’ü yazdı. Boyarsky'nin güç yapılarına karşı rahatsızlığı, oyunun bu kadar etkili olmasını sağlayan şeydir.
Oyunda 6 saat geçirdim ve sadece bir otomat makinesine bağırmak istedim. Atmosferin ne kadar derine indiğini gösterir bu.
Tam olarak. Büyük 'ürün verimliliği paranoyası' döneminde Teams üzerinde çalıştım. Bize işten çıkarmalardan kaynaklanan 'verimlilik artışı'nı kutlamamız söylendi. Bu oyun kurgu değil — bir iç duygu raporunun sızdırılmış hâlidir.
Evet, mizah işe yarıyor — ama sadece hangi kötü yöneticiye yanaşacağınızı seçebiliyor olmanız farkına varana kadar. En azından gerçek hayatta, ayrılmak gibi bir lüksümüz hâlâ var.
Propaganda arasına yerleştirilmiş bir sadakat puanı dağıtan maskot mizah değil. Etnografik bir belgesel. Aynen bu ritüeli üç farklı Fortune 500 şirketinde gördüm.
Yetişkinler her şeye 'komünist' demeyi seviyor — ama bu mu? Bu sermaye feodalizmi. İşten atılmazsın. 'Yeniden tahsis edilirsin.' Kalelerin? Açık ofis. Ücretsiz kombuchayla.
Evet, ironiktir. Ama bunu hiç olmazsa yapabiliyor olmaları bile? Bu duvarda bir çatlaktır. Çatlaklar ışığın içeri girmesini sağlar.