Art Market Crash: Is This the End of the Road for US Artists, or Time for Government Intervention?
Sanat Piyasasının Çöküşü: ABD Sanatçıları İçin Bu Son Mücadele mi, Yoksa Devlet Müdahalesi Zamanı mı?
www.semafor.com
Let’s be real: the art market wasn’t exactly a meritocracy before it started collapsing. Now, with international sales down 12% and US sales dropping 9%, we’re watching the last remnants of cultural patronage crumble into gig economy despair.
Gerçeğe bakalım: sanat piyasası, çöküşe başlamadan önce bile bir liyakat sistemi değildi. Artık uluslararası satışlar %12, ABD satışları ise %9 düştü ve kültürel vekaletin son kalıntılarının gig ekonomisinin umutsuzluğuna dönüştüğünü izliyoruz.
An expert in The Conversation said US policy fails to offer artists stability — and they’re right. We’ve normalized treating artists as disposable. Maybe it’s time we stop romanticizing 'starving artists' and start paying them like actual workers.
The Conversation'da bir uzmana göre ABD politikaları sanatçılara istikrar sunmuyor — ve haklılar. Sanatçıları harcanır kabul etmeyi normale dönüştürdük. Belki de 'aç sanatçı' mitini romantikleştirmeyi bırakıp onlara gerçek bir çalışan gibi ücret ödemeye başlamalıyız.
Devlet desteğine çağrıda bulunmak mantıklı, ama şunu sormalıyız: bu destek nasıl olmalı? Doğrudan ödemeler mi? Vergi indirimleri mi? Halka açık sanat programları mı? Genel çözümler işe yaramaz. Sadece ressamları değil, müzisyenleri, yazarları ve sahne ekiplerini de içine alan hedefe yönelik, veriye dayalı politikaya ihtiyacımız var.
Mahalleleri güzelleştiren halka açık sanatlar yapmak için 15 yıl harcadım. Şehrim bana 'kültürel değer' diyor ama yarı zamanlı bir baristadan daha az ödüyor. Burs son tarihlerinde ve 'takıntıyla' (exposure) geçinmeye çalış bir bakalım.
Hepiniz büyük resmi kaçırıyorsunuz. Fiziksel sanat geçmişe ait. Gelecek dijital mülkiyette ve blokzincir aracılığıyla merkezi olmayan vekalette. NFT portföyüm bu çeyrekte %40 arttı!
Ah, evet, blokzincir kurtarıcı kompleksi. Bana söyle bakalım, adeta merkezi olmayışın peygamberi sen, portföyünle ‘%40 arttı’ diyerek kaç tane aç sanatçının ağzına bir lokma koydu?
30 yıllık öğretmenliğim boyunca, parlak öğrencilerimin yeteneklerinden yoksun olmaları nedeniyle değil, geçimlerini nasıl sağlayacaklarını kimse göstermediği için pes ettiğini gördüm. Daha fazla kesintiden ziyade, okullarda sanat girişimciliği programlarına ihtiyacımız var.
ABD bir istisnadır. Almanya ve Kanada gibi ülkelerde kalıcı sanat konseyleri ve geçim düzeyinde burslar var. Biz sanatı bir eğlence olarak görüyoruz, temel altyapı olarak değil.
Tam olarak bu. Veriler, kültürel sektörlerin insanın sandığından daha fazla yerel ekonomiyi canlandırdığını gösteriyor. Canlı bir sanat sahnesi lüks değil — şehir direncidir.